25 Nisan 2013 Perşembe

Call of Duty: Classic

    Call of Duty çıktığı zamanlarda bu tarz oyunlardan hoşlanan biri değildim. Sadece bir kere Medal of Honor oynamış ve o meşhur bir o kadar da sıkıcı çıkartma sahnesinde bütün oyun oynama hevesim kaçmıştı.Son birkaç yıla kadar da neredeyse hiç 1. şahıs nişancı türündeki oyunları oynamadım. Oyun kıtlığı yaşadığım bir zamanda Black Ops'a başladım. Çok güzel gitmişti o zamanlar serinin diğer oyunlarını da oynadım.


    En son bitirdiğim oyun serinin ilk oyunu. Aynı zamanda meşhur Captain Price ile ilk kez karşılaştığımız oyun. Oyun çıktıktan tam 10 yıl sonra oyunu bitirmeme rağmen anladım ki bu oyunlar eskimiyor. Bazı oyunlar vardır. Zamanı geçtikten sonra oynandığında hiç tat vermez ancak bu oyunda öyle bir sıkıntı yok. CoD serisinde grafikler değişmiş ancak oynanış ilk oyundan sonra nerdeyse hiç değişmemiş.  
   

    Oyun 3 bölümden oluşuyor : Amerika, Birleişk Krallık ve Rus seferleri. Hepsini sırayla oynayıp en sonunda Berlin'de buluşuyoruz. Bütün konuşmaları tam olarak dinlemesem de hikayesi hoşuma gitti. Özellikle de Berlin kuşatması. Silahla ateş etmek dışın da oyundaki aksiyonlar masalardan kıymetli evrakları almak ve bomba koymak. Oyunlardaki bu diğer aksiyonları çok seviyorum. CoD serisi de bu işi güzel yapan oyunları içeriyor. Serinin ilk oyunu olduğu için az olması normal ileride ki oyunlarda nasılsa daha güzelleşiyor.


Oyunda birçok güzel bölüm var ama benim için en unutulmaz olan Rus askerleriyle oynarken sürekli Comrade (Yoldaş) diye seslenmeleri. O ses hiç aklımdan gitmiyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder